Залатая зала тая

Залачае папацёмку,

Як скарбонка залатая,

Поўная тваіх пярсьцёнкаў.  

Ты на сцэне – б'юць у ладкі,

I кідаюць кветкі з ложаў,

I між намі змыты кладкі,

Спалены масточкі...

                                   Божа!

Колькі згублена скарбонак,

Колькі кветак не пасеяна!

I адзіны твой пярсьцёнак

Падае на дно басейна...  

Шчэ журбець табе аб страчаным.

А пакуль ка мне, на пальчыках,

Ты ідзеш, дзіця русалчына,

Ад людзей – адзін купальнічак.