Белае бязмоўе – лёс паэта,

Так і я зашмат гадоў жыву.

Толькі надакучыла ўжо гэта!

Устаю я з ног на галаву!

Я бяздумна зерне суму сеяў,

Вечна забываючы аб нас.

Хай любоў зьмяце ўсё, як завея,

І тады настане сьветлы час.

Шчасьцем зноў нацешымся безь меры

І, прагнаўшы з хаты бедаў раць,

На падлозе разам у кватэры

Будзем на галовах мы стаяць…