Дзесь у хмарах жывуць павукі,

Што снуюць павучыну дажджа.

Кожны тлусты і мяккі такі,

Скура сьлізкая, як у вужа;

Ў целе стыгне халодная кроў,

Злосьць бясцэльная ў мутных вачах...

Чуеш! Во шорах ног павукоў,

Аплятаючых сьцены і дах.