Ты падарыла каралеўства водараў,

Мяне ператварыла ўміг у волата,

Я ўбачыў нечакана ў мутных водах Ра,

А ў вогнішчы заходу - россып золата.

Да зорак падымаліся - не бачылі,

Што вокамгненна ўвесь сусьвет руйнуецца.

Мы верылі: не будзе больш няўдачаў і

Зноў сьвята зазірне на нашу вуліцу.

Але жыцьцё надзеі гоніць марныя,

Мы ў каралеўстве водараў не першыя...

Муз, пэўна, не завабіць мемуарамі.

Што застаецца? Толькі крэмзаць вершыкі.