Гаворыць сябар мой:

– Разбагацею

I саксафон куплю, і буду граць

У рэстаране.

Ты сабе таксама

Купі тады якую-небудзь дудку,

Ці бубен, ці гармонік –

I прыходзь.

Мы будзем граць для выпівох вясёлых,

Якім пляваць на тое, як мы граем

I што мы граем, і таму ўвесь вечар

Мы зможам граць ня ім, а для сябе,

I гэта іх ніколькі не пакрыўдзіць...  

Так ён гаворыць мне, мой добры сябар,

I я ўжо бачу сябра з саксафонам,

Падобным на слановы белы бівень, –

Нібыта ён ляціць на дыску цырка,

Дзе крыкне дрэсіроўшчык:

«Гоп-ля-ля!» –

I сумны слон уздыме ўверх свой хобат,

Падобны на прырослы саксафон,

I весела ў яго затрубіць

Песьню:  

«Граў на трубе у цырку сумны слон,

А ён хацеў бы граць на саксафоне,

Ён і сягоньня той жа бачыў сон,

Нібы нарэшце граў на саксафоне.

Ды крыкнуў дрэсіроўшчык: гоп-ля-ля!

I слон трубою весела зайшоўся.

Была труба заўсёды – гоп-ля-ля! –

А саксафон ні разу не знайшоўся.

I пад апладысмэнты сумны слон

I прысядаў, і кленчыў у паклоне,

I хіба хто падумаць мог, што ён

Хацеў бы граць на саксафоне...»

– Дык што, – пытае сябар, – купіш дудку?

I я ківаю галавой: куплю...

Я ведаю, што заўтра зноў мой сябар

Пацягне, быццам вол, сваю работу,

А сёньня

Хай гарыць яна агнём...

Бо сёньня мы сустрэліся, каб выпіць

Віна кілішак і крыху памарыць:

Ён купіць саксафон, а я дуду –

I будзем разам граць у рэстаране.