Плакала лета, зямлю пакідаючы;        

Ціха ліліся сьлязінкі на поле.

Але прыгожаю восеньню яснаю

Там, дзе упалі яны, вырасталі

Кветкі асеньнія, кветкі, ўспаённыя

Тугаю, горам, сьлязінкамі лета.

Кветкі асеньнія, родныя, бледныя!

Вырасьлі вы, каб ураз жа і згінуць.

Можа, таму-то душа надарваная

Гэтак любоўна вянок з вас сплятае.