Апошні позірк вокамгненны,

Вакзал, цягнік, узмах рукой,

Крывёй напоўненыя вены,

Твой пульс і страчаны спакой...

Пакута развітаньня - гэта

Маўчаньне, жэстаў мітусьня.

Зьмяніць бы разам сродкі, мэты...

Няма ўжо часу, каб мяняць.

Гудок разносіцца ў паветры...

Мо, мы спаткаемся яшчэ,

Але пакуль праз кілямэтры

Чыгунка, быццам Стыкс, цячэ.