Прабіцца раптам зь цемры да сьвятла,  –

Як матылю да лямпы, як вадзіцы

Прабіцца з-пад камлёў і стаць крыніцай,

Што нёманскім вытокам кроў дала,

Прабіцца, як травінцы скрозь каменьне,

Як караням да сокаў скрозь жарству,  –

Ад несьвядомасьці

Да разуменьня

I выдыхнуць шчасьлівае:

«Жыву!»