Ціха па мяккай траве

Сінявокая ноч прахадзіла;

        Ціха з заснуўшых палян

Плыў у гару і зьнікаў,

Быццам дым сіняваты з кадзіла,

        Рэдкі, правідны туман;

Неба ўсю глыб ажывіўшы,

Патроху празь цемнь выглядалі

        Зорак дрыжачых вянкі;

Конікі суха зьвінелі;

Шырэй разьліваліся хвалі

        Цёмнай, люстранай ракі;

Пала раса; у палёх

Загарэліся пацеркі мілых

        Жоўта-чырвоных агнёў...

Час, калі трэба журыцца

Душою на сьвежых магілах

        Пуста пранёсшыхся днёў.