Там у полі падымалі лён,

Дзе зымшэлы спаў стары курган,

І сівы як сьвет лятаў крумкач -

Вартаваў спакой мінулых дзён.

І цягнула зь неба цішыня

Паўзабытым велічным званом,

Раскатурхаў сэрцы забабон -

Распаліць удзячнасьці агня.

Дзякаваць зямлі за ураджай,

Богу - за ўрадлівую зямлю,

Шчырую багатую ральлю,

Дзякаваць за спадчыну дзядам...

Там у полі спаў стары курган,

Дзе зьляжалы падымалі лён,

Шэпатам мінулых цёплых дзён

Прашчуры стаялі сярод нас.