Дзесьці ў Крэве, на высокіх могілках,

У буяньні руты і гарквы,

У зямлі змаганай, ды ня зможанай,

Дзед з бабуляй – тварам да царквы.

Іх жыцьцё падманамі і звадамі

Праплыло, як месяц па вадзе.

I ляжаць Іван з Алімпіядаю...

Дзе іх душы? Невядома дзе.

У хмурынках тых вунь?.. У тумане?..

На губе крывінку прыкушу...

Як твая душа, мой дзед Іване?

Ці знайшла Алімпіну душу?  

Не збалела, крылы не намуліла

Над царквой маўкліваю кружыць?..

  

Вымытай хусьцінкаю бабулінай

Аблачынка сохне на крыжы.