Блішчыць у небе зор пасеў;

У полі – рунь і ў небе – рунь.

Да рэчкі лецячы, ўзьляцеў

Між імі марай белы лунь.

Кажан пранёсься на крылах,

Стракочуць конікі ў траве,

Снуюцца мышы па палях,

Здаецца – ўсё вакол жыве.

Жыцьцё чуваць з усіх старон,

Жыцьцём напоўнены ўвесь мрок.

Ці ж загубіў плывучы сон

З чырвоных макоў свой вянок?