Аднавяскоўцы мае.

Аднавякоўцы мае.  

Сёлета ніва ўрадзіла.

З чаркаю бацька ўстае.

Вечар... Сузор'і... Радзіма...

Аднавяскоўцы мае.

Бохан чарнее прыгаркам.

Голад чарнее нічым.

Вып'ем паднятую чарку,

Пусьцім па кругу цыгарку

I памаўчым.

Цесна ў бацькоўскае хаце.

Ды ў цеснаце – не ў бядзе.

– Суньцеся, дзядзька Ігнаце!

Цётка Данута ідзе.

Лава дугою прагнута.

Чар-

        кі

            ляцяць са стала.

– Мо засьпяваеш, Данута?..

I павяла, павяла...

«Ой аддалі маладую

   На чужую старану...

     Ой, бяду я адбядую,

        Ой, зіму я адзімую,

           Ой, жыцьцё я аджыву...»

– Сумна сьпяваеце, бабы.

Дзе там гармонік? А ну!..

Бабы ўспрацівяцца слаба:

– Зноў мужыкі пра вайну...

Сыплецца позьняя квецень.

Позна гармонік пяе.

Песьні...

               Жыцьцё...

                                 Ліхалецьце...

Аднавякоўцы мае.