Прывет табе, жыцьцё на волі!           

Над галавой – дубоў павець,

Віднеюць неба, горы, поле

            Празь лісьцяў сець.

Лахмоцьці ценяў на палянах,

Схаваўшы золата, ляжаць;

Яго слаі з-пад дзір парваных

            Аж зіхацяць.

А к ночы свой чырвоны веер

У небе сонца разьвярне,

І разварушаны ім вецер

            У даль памкне.

Калі жа пабляднее золак

І цёмнай зробіцца вада,

Зазьзяе сэрабром іголак

            Зор грамада.

І роўна мілымі зрабіцца

Здалеюць яркі блеск і цень,

Той дзень, што мае нарадзіцца,

            І зьнікшы дзень.