Іду па вуліцы пустой,

Што восеньскім дажджом памыта.  

І чую зноў той голас твой,

Што гаварыў у cьне забытым.

Твой ціхі голас мне шаптаў  

Адно нязбыўнае прызнаньне,

Дзівосы казкі абяцаў...

За што такое пакараньне?

Чаму мой сон застаўся сном?

Чаму змаўчаў ты ў вечар зорны?

Усё сатлела пад вагнём

І зьнікла ў нябыцьці чорным...

Іду па вуліцы пустой,

І ў лісьцях ветра калыханьня

Я чую зноў той голас твой,

Які шаптаў мне пра каханьне...