Сьцішэла.

Зь велічных вышынь

Сышлі хмарыны сьнегавыя.

Што мы з табою?.. Як ні кінь –

Дзьве лініі берагавыя.

Над стромамі ракі ў сьнягох

Здаецца: берагі самкнёны.

Нашто ж (для самаабароны?)

Лязо расколінкі ў вачох?

О лістабой! Грымі трубой!

Ня дай на сьвет зірнуць цьвяроза.

Сьцішэе – і чуваць пагроза

Жаданай еднасьці людской...

Я зводаў, шлях прайшоўшы свой

Расчараваньняў цёмнай пушчай:

Дабро – абняць рукой сьляпой,

Бяда – караць рукой відушчай.

І я люляю на плячы

Твае далоні дарагія,

Каб хоць на ноч (маўчы... маўчы...)

Лязо расколінкі (маўчы...)

Упала кладачкай (маўчы...)

На лініі берагавыя.