Уступаю ў пару лістапада.

Дай руку.

Аціхае зялёная музыка звадаў,

Пад якую скакаў я,

Як цэп на таку.

Прадчуваньнямі сэрца зайшлося.

Падрыхтоўваю споведзь лясам.

Вось збылося...

Што збылося – ня ведаю сам.

Выпраўляе нас лета,

Выпраўляе – назад не чакае...

Ведай, любая, ведай:

Немінуча кахаю.

Дай руку, хай спаткаюцца

Акіяны пяшчоты і млосьці...

Маладосьць прадаўжаецца

Успамінамі аб маладосьці.

Гэтай сумнай высновы

У наступныя дні

                             не бяры.

Недзе цень мой сасновы

Шчэ шуміць у бары.

Недзе твой, тапаліны,

Атуляе чаромху і бэз...

Можна жыць з успамінамі.

Можна без.

Ранак наш – верагоднасьць...

Непазбыўна планету цяжарыць

Непарыўная роднасьць

Пладоў і пажараў.

Ты абрана прыродай,

Яна табе права дае

Таямніцай валодаць –

I ня знаць пра яе.

Спачуваць?..

                       Ці зайздросьціць?..

Твайго болю збаўленьня

Ня ўспомню!

Маладзік маладосьці

Акругляецца ў поўню.

I прыходзіць гадзіна

Не зьбіраць і раскідваць каменьні,

А прад любай, адзінай

Стаяць на каленях.

Празь яе парадніцца

З кожным дрэвам, вадою, травою...

Дай руку,

Дай мне зноўку зьявіцца ўратаваным табою...