Магчыма, усё было йначай

І я была не такою...

Мо, ты мяне перайначыў,

Але мне няма спакою.

Й ня будзе спакою, любы,

Пакуль яшчэ бачаць вочы,

Пакуль яшчэ шэпчуць губы,

Што будзе сьвятло й уночы!

Ня будзе спакою, ведай,

Пакуль мы глытаць будзем пылу,

Пакуль мы ня ўстанем з каленаў,

Пакуль з нас цягнуць будуць жылы!

Ня будзе спакою, помні,

Пакуль мы маўчаць будзем крыўды,

Пакуль забывацца на мову

Мы будзем з жахліваю гідай!

Магчыма, табе несьвядомы

Трымьценьне гадоў ліхалецьця,

Што робіць вясельле з жалобы,

Што гоніць дзяцей у магілы?!

Спыніся, ты чуеш, спыніся,

Пакуль шчэ спыніцца ня позна,

Навокал сябе азірніся –

Ты ўбачыш адны толькі сьлёзы!

Магчыма, усё было йначай.

І я была не такою...

Але як краіна пляча,

Няўжо можна жыць у спакою?