Пустэча сумная й бязводдзе,

Дзе ў развалінах сівер

Шпуняецца пылом халодным

У вочы, нібы люты зьвер,

Дзе ў мінулым цэнтры песьня

Адна ўночы да ваколіц

Грыміць, бубніць, шкрабе па жэсьці,

Вайной парватая да болю.

І на прашпэкце ці пасёлку,

Паміж руінаў што прылёг,

Ручныя ўцекачоў дзвюхколкі

Грымяць па вуліцы старой.