З нас ніхто не хацеў паміраць.

Баба сьмерць зазірнула ў вочы.

За цаною нам не стаяць

Навальнічнай апошняю ноччу.

Сьвет ляціць – і яго не стрымаць.

У вачох – ядваб зеляніны.

З нас ніхто не хацеў паміраць...

Рэжа стогнам з вышыні птушынай.

Анямелыя вусны крычаць.

Замест словаў пляскаецца кроў.

Эх, ды мне ўжо не сьпяваць...

І ня чуць ладны гоман званоў.

Эх, ды мне ўжо не кахаць

У разгул вераб’інай начы.

Буду я для братоў дагараць

Сьвятлом ціхім васковай сьвячы.

Сьцяной стрэнем чортаву гаць.

Наталім смагу горкім узварам.

З нас ніхто не хацеў паміраць...

Жыць Радзіме сьмерць загадала!