Далёка ў полі, на пагорках варненскіх,  

Дзе не чутно курортнай гаманы,  

Сімфонію часоў яшчэ даварварскіх  

У трыста скрыпак граюць цвыркуны.

  

За кожным стоеным кустом і кусьцікам,  

На ўвесь прасьцяг безь межаў і граніц –  

Азвончаная незямной акустыкай  

Язычаская музыка грыміць!  

Здаецца, сьвет увесь ёй зараз поўніцца.  

Яна праходзіць праз мяне ўсяго:  

Ты не забудзешся? Табе запомніцца  

На лісьцях яблынь срэбнае сяйво?  

Яна, здаецца, на зямлі не месьціцца –  

То адляціць увысь і прападзе,  

То раптам зноў вяртаецца з-пад месяца  

I ў глыб начы мяне далей вядзе.  

Далей, далей, нязьведанай сьцяжынкаю,  

Дзе водар жніўня соладка п'яніць,  

Дзе векавечнай песьняй старажытнаю  

Сама зямля балгарская зьвініць.  

Забуду многіх музыкантаў хвалёных,  

Але й прад сьмерцю прыгадаю зноў –  

Далёка ў полі, на пагорках варненскіх,  

Язычаскія скрыпкі цвыркуноў.