Ня выйшаў ты і ў гэты раз

Мяне спаткаць, паднесьці рэчы...

Ля весьніц толькі зноў твой вяз

Крануў галінамі за плечы.

Ты мне не падасі рукі,

Глядзіш удаль з-за шкла партрэта...

Ці бачыш, вырас сын які?

Скажы хоць слова для прывета.

А я... чакаў з усіх дарог

Цябе ў сорак чацьвёртым... летам.

Калоны ні адной ня мог

Я прапусьціць з ахапкам кветак.

Хацелася пачуць: «Сынок...»

I крыкнуць радаснае: «Тата!»

Бацькоўскім быў мне кожны крок...

Усё ішлі, ішлі салдаты...

Каторы раз сыходзіў сьнег...

Дамоў вярталіся суседзі.

Я кожнаму насустрач бег

I чуў кароткае: «Прыедзе...»

Калі ж у крыўдзе мне сябры

Гразіліся падчас бацькамі,

Тады хацелася наўзрыд

Заплакаць шчырымі сьлязамі.

Ня плакаў я – усім на злосьць,

Бо ў хаце быў адзін – мужчына.

Ня йшоў ты...

Маці маладосьць

Глыбей заворвалі маршчыны.

I зараз – еду я здалёк,

Чакаю ўсё – зайду, а маці

Мне скажа: «Пазнаеш, сынок?

Вось наша ўся сямейка ў хаце...»

Паверыць цяжка мне таму,

Што больш ня прыйдзеш ты дадому.

А шапку я заўжды здыму

Перад магілай невядомай...