Стаіць вярба сухая

У полі на мяжы,

Кару з галін сьпіхае,

Галіны – як крыжы.

Ці непагадзь іх мые,

Ці сьпеката пячэ, –

Ўгару глядзяць нямыя,

Штогод нямей яшчэ.

Шчабетлівая птушка

Папеці не ляціць,

I мятлічак, і мушка

Гняздо баяцца віць.

Адно птах несьвянцоны

Спраўляе свой папас...

Падбітыя вароны

Ды груганы падчас...

А ўсесьвяточнай ночай,

Як ляжа цемната,

Ў сухой вярбе ляскоча

Асеньняя слата.

Галодны вецер сьвішча,

Шалее ў злыбядзе,

Цямняцкае ігрышча

З сухотніцай вядзе.

Праклённы хохат-рогат,

Выклічыны жуды,

I жальны ціхі ёкат

Там чуецца тады.

Ў такі час кажуць людзі

Аб той вярбе сухой:

Хай Бог судзьдзёю будзе

Над грэшнаю душой.