Як зьмеркне, як ноч дзень зваюе

I зораў паявіцца знак,

Па нівах, па сёлах шнуруе

Туды і сюды ваўкалак.

У поўнач на пні і на сталі

Зьнімае, ўзьдзявае свой від;

Ня кеміць ні крыўды, ні жалю,

Ні наспаў магільных, ні пліт.

На веры людской і павазе,

Хаваны між яраў і лоз,

У кожны надворак залазе

I водзіць трусьлівасьць за нос.

Паношыцца ў кожнай прыгодзе,

Сьмяяцца ня дасьць над сабой;

Малітвы на губы наводзе,

Як лістам, трасе цемнатой.

Ці з ласкай яго, ці няласкай –

Рахунак вядзе забабон;

Складаецца казка за казкай,

Падданых зьярміў ён мільён.

Лет тысячы зьела няпамяць,

За богам узводзіцца бог,

Сто ўсьпелі праўд новых спаганіць –

Ніхто ваўкалака ня змог.

Як толькі зямля заначуе

I зорак абойдуць рады,

Па нівах, па сёлах шнуруе,

Шнуруе туды і сюды.