Як ні дзіўна, я кахаю,

як ні дзіўна, я люблю,

як ні дзіўна, пазяхаю,

хоць заўсёды многа сплю;

як ні дзіўна, я на волі

і хаджу без вартавых,

і магу прысесьці ў полі,

а магу сьпяваць услых;

як ні дзіўна, у кішэні

хвігу я магу насіць,

палавыя атнашэньні

мець магу, як закарціць;

я магу курыць «мальборо»,

а магу і не курыць,

хай мне скажуць, хто мой вораг,

і ўрагу далей ня жыць;

як ні дзіўна, я тутэйшы,

хоць і плішчуся ў вярхі,

дзе сядзіць мой брат «старэйшы»,

«меншых» кормячы з рукі.

Зрэшты, дзе там! Зьелі ўчора

ўвесь кармёж - і па кутках.

Ай жа гора, вось жа гора -

кожны сам сабе дзяржстрах!

Гэта ж дзіва - паасобку

колькі часу - і жывём.

Трэба, трэба ставіць кропку,

хоць вайною, хоць дабром.

Позьняк цяніт нас на запад,

этат, сволач, на васток.

Напісаць хіба што рапарт

ну хаця б на трыста строк

і даслаць у «Нар. газэту»,

гдзе цяпер закон прасты:

зарабляюць на катлету,

падаткнуўшы скрозь хвасты.

Не, ў «Савбелію», бадай што,

там надзейна, там свае:

Паша «паркерам», як швайкай,

«праўду-матку» выдае.

Пра «Таварышч» не забыцца б,

там таксама наш аплот.

Час градзёт і суд свяршыцца,

бо Расея ўжэ встаёт.

Мы славянскую ідзею

ў сьвет запусьцім з нашых рук.

Пусьць ляціт, і пусьць глазеют,

як кагда-та дрэўній Кук.

Як ні дзіўна, я кахаю,

як ні дзіўна - і люблю,

і таму я пазяхаю,

што бязглуздае раблю.

Дык жа кіну я чужое,

буду сам сабе ўладар,

і з чырвонаю іржою

век не сяду на папар.

Я ўзгадаю пра законы,

што пісаў мой дзед-крывіч,

і пра бацькавы патроны -

тым і скончу гэты сьпіч.