Для вока пільнага прыкметны,

пяшчотны чорненькі пушок

над верхняй вуснаю эфэктна

зьявіўся, каб наводзіць шок

на юных, ведама ж, паэтаў,

і на мужчын ужо ў гадах.

Ён, відавочна, быў апеты

недастаткова. Сам алах

і трыадзіны праваслаўны

любілі часам назіраць

за цёмным пасачкам над вуснай

стварэньня божага з касой,

за тым, як лёгка, без прымусу

ён пакрываецца расой,

калі жанчына жарсьці смагу

з законным мужам спаганяе,

а потым крыху спачывае,

прыкрыўшы белую нагу

артадаксальнай прасьціною,

другую ж зьвешваеш на дол

з канапы шлюбнай.

Ах, з усьмешкай

пад рымскім носам чорны вус

блішчыць у сонечным сьвятле.

Ён падабаецца і мне.

І з гэтай дзіўнае прычыны

так жыць сьпяшаюцца мужы,

чмялі, андатры і вужы,

ваўкі, тарпаны і смаўжы,

буслы, вароны і стрыжы,

і мноства іншых біямас.

Дык слаўся, чорны вусік-пас,

блішчы пад промнямі ў расе,

спрыяй жаночае красе!