Як мыліся вочы ў сьлёзах гарачых,

За кратамі мураў квітнела Вясна,

Не гасла надзея ў суме і плачы,

Бо вера заўсёды ў сэрцах жыла.

У сабачнікі дыхаць нас заганялі,

Як промень на небе за дротам сьвяціў,

Мы вочы да сонца ўверх падымалі,

Ахоўнік і гэтае забараніў.

Брэша пахабнік: «Схілеце галовы,

На сьвет не дазволена вам пазіраць!»

І люд быў пакорны, бо ізьверг гатовы

Курок той націснуць - жыцьцё абарваць.

Ляцелі годы - жыцьцё патухала,

Твой хлебчык украла Чыта,  

Сьвечка без часу твая дагарала -  

Надзея на праўду ў Бога была.

Мамачка Бога зьмяніць лёс маліла,

Сястра на алтар сябе абракла.

Ёсьць жа на сьвеце вышэйшая сіла -  

Навекі асуджаным волю дала.

Ты не загінуў у буры жыцьцёвай,

Як сьмерч з каранямі валіла дубы,

Добрую справу ў няволі выконваў,

І чорныя сілы зламаць не змаглі.

Быў час - блудзіў ты на волі, юнача,

Пасьля цяжкіх мукаў, як долі шукаў,

Магчыма і сёньня душа твая плача,

Што многа нягожых дарог пратаптаў.

Дзякаваць Богу - яму ты скарыўся:

Сьвятою дарогаю вольны ідзеш,

Ясны праменьчык для люду адкрыўся,

І ты яго ў сэрцы сягоньня нясеш.

Хай табе Божанька сілы прыспорыць,

Другім да сьвятыні шлях паказаць,

Забыцца пра гора, што мучыла ўчора,

І з дружнай сямейкай сеяць і жаць.