Кідаеш позірк на мяне

дыяганальна.

Табе 13. Ты – сама антыбрутальнасьць.

А мне ўжо 33, дзяўчо,

я злосны, брудны,

каторы дзень баліць плячо

і голас нудны.

Але і я насустрач дню

гляджу з хітрынкай,

і юны позірк твой лаўлю,

нібы разынку

у чорным хлебе нашых дзён.

Сэнтымэнтальнасьць

яшчэ наведвае душу

маю часамі.

Ты засаромелася і

вала-

самі

прыкрыла шматаблічны цік

воч, вуснаў, шчочак...

Глушу ў грудзях ільвіны рык

і стаўлю про-

чырк –.

Я палюбіў цябе, дзяўчо,

маніякальна,

каб сьціхла хворае плячо,

каб нешакальна

жыцьцё працягваць,

жыць далей

з нэрвовым цікам

і між наструненых грудзей

зьвівацца сыкам,

а потым ціха запаўзьці

ў трохкутнік

тваіх бэрмудаў

і там навечна прарасьці

сакральным цудам.