Калыша вецер голыя вішні,  

Сьнягір у вакно заглядае,  

А шэрань ссыпае зь верхавіны  

Дзюбай сарока маладая.

Ноч прымарозіла пярыну,  

Сьцежку ля хаты параўняла,  

I сыпле шэрань на галіны,  

Дрэвы ў белень апранае.

Сяджу праз шыбу, пазіраю,  

Як там варушыцца - жыве,  

I маладосьць успамінаю,  

А ці была яна ў мяне?