Я чуў, каханая, што ты будуеш дом,

вялікі дом для ўласнага сямейства,

а твой ваюе рыфмамі са злом,

спаўзаючы паціху ў фарысэйства.

Я ведаю цяпер, што помніш ты

зьнікомую пару сустрэчаў нашых –

супольны шлях да пляцу (дзьве вярсты),

злучэньне рук і хвойны водар фашын.

Тады таксама будавалі дом:

рабочыя раствор мяшалі ў цэбры

і квэцалі ім цэглу, і нагбом

ваду пілі – жалезістае срэбра.

А мы блукалі побач. Нам было

цікава назіраць за ростам сьценаў

і думаць, як празь нейкі час жытло

завершыцца страхой і жменяй зерня,

якое гаспадар па сьвежых дошках

рассыпле, згодна звычаю дзядоў.

Ты не была маёй тады і потым,

бянтэжыла цябе, што я жанаты,

што не з табой ляплю сямейства соты,

хоць ты пайшла б са мною і за краты.

Бягуць гады (банальная раскладка):

мне трыццаць тры, ты замужам нібы,

ды кожны раз, калі занадта гладка,

мы заадно і прагнем барацьбы.