Каласілася жыта ў полі,  

Снапы-вязьні ў чужынах гнілі,  

А мы хлеба не елі даволі,  

Бульбы жадныя часты былі.

На Усход і на Захад нас гналі,  

Нескароных палілі, пяклі,  

Былі Гітлер і пракляты Сталін.  

З косаў нашых радзюшкі ткалі.

Мягкацелы пісакі ад страху  

Ката сонцам назвалі яны,

Ухвалялі яго зь пераляку,  

Але праўду ўсю ведалі мы.

Моц Люцыпара Край адалела,

Людзі сталі нямыя рабы,

А паэты, што праўду казалі,

Свой апошні прытулак знайшлі.

Век мінуў, вольны сталі народы,  

У каго неструхлела душа.  

Беларусь, а ты вечна ў палоне,  

Бо ў нас згоды даўна няма.

Нас рабамі зрабілі чужынцы,  

Змардавалі наш добры народ,  

I сядзім быццам мышы ў скрынцы,  

Нам не трэба жыцьцёвых выгод.

Глянь, як птушкі зь зімоўкі вяртаюць  

У свой родны зьняволены Край,  

Што мілей, даражэй ёсьць на сьвеце,  

Як той куст, дзе ты жыць пачынаў?

Дык мая дарагая Алёнка,

Дзе ж ты сёньня, як век пражыла,

Ці сьпяваеш матуліны песьні,

Ці шуміць, як калісь збажына?