Выйду, выйду я з хацінкі

      Ў зялёны садок,

Пайду к грушцы пад галінкі,

      Пасяджу кусок.

Шуміць грушка нада мною,

      Трасуцца лісткі,

Душа поўна неспакою,

      Ў сэрцы жаль такі.

Навяртаюцца на вочы

      Сьлёзы, як раса,

Сьветлых думак гнаць ня хоча

      Моладасьць-краса.

Лятуць толькі думкі здаля,

      Хмурныя, як я.

Гасяць, давяць смуткам, жалем

      Прасьветласьць жыцьця.

Пяюць песьні, як з напасьці,

      Як восень, зіма,

Што ня жыць мне ў волі, ў шчасьці,

      Што долі няма...

Ой, ня рвіце сэрца мне так,

      Думкі! Трудна жыць!

Вазьму крыкну грозна гэтак, –

      Доля прыбяжыць.

Гэй, бяжы ты, гэй, ляці ты,

      Доля, да мяне.

Табой клічу пазабыты

      На яве і ў сьне.

Праўда думак: голас мрэ мой,

      Долі не чуваць,

Шуміць толькі грушка нема,

      Лісточкі дрыжаць.