Беглі дзеці штодня

На пагоркі, у лясы,

Дзе шыпшына расла,

І цьвілі верасы.

Бо быў лета канец,

Нізка хмары плылі,

Пабурэў ядлавец,

Грыбы зь лесу нясьлі.

Вечарамі ў хатах

Ужо палілі вагні

Бо рыхтавалі нас,

Каб у школу ішлі.

Што адзець, што абуць?

Часта босы былі.

Сшыткі у торбах нясуць,

Што самі здабылі.

Знаць, улетку яны

Не сядзелі дарма,  

А зьбіралі грыбы,

У лес беглі да дня.

Каб пасьля прадаваць,

Гуртам у горад нясьлі

І сябе апранаць

Змалку ўмелі яны!

Яшчэ промень цяпла

На зямлю не дыхнуў,

Не апала раса,

Калаўрот не рыпнуў.

Як ціхутка з двароў

Бяжыць у лес дзетвара,

Каб набраць больш грыбоў

Мара іхня была.

А мясьціны грыбоў,

Дзе як у лесе растуць

Не пісаны закон

Самі дзеці знайдуць.

Жыцьцё хвіляй прайшло:

Дні, нядзелі, гады,

Адыйшло, аджыло,

Бы патокі вады.

Ці хто думаў калісь,

Што кароткі так век!

Што ў жыцьці мы найшлі?

Чым дапоўнілі сьвет?