На пашу гусі я пагнала,

У кошыку маленькіх несла,

Каб разам траву пашчыпалі,

Што на балоцячку расла.

У небе сонца Казахстана

Ужо спускалася на дол,

Цень ад бярэзін і ад тала

На поўнач ціхенька пайшоў.

Шчыпалі гусі й гусяняты

Зелёну траву паплаўка.

Ой, як далёка мая хата,

Далёка родная рака.

Далёка Нёман сінявокі,

І Шчара ціхая плыве,

Дзе ў водах сьвецяцца аблокі,

І салавей вясной пяе.

Дзе мая мама і малыя

Самотна мучацца - жывуць,

Бо мы з татачкам у Сібіры,

Весткі да дому не ідуць.

Мне трэба ў школу, а я гусі

На чужым беразе пасу,

Думкі ляцяць да Беларусі,  

Да роднай хаты і сям'і.

Там лес шуміць, і песьня болі

Над краем змучаным плыве,

А люд наш церпіць, хоча волі,

На роднай хоча жыць зямлі.

Дапамажы, Магутны Божа,

Дамоў вярнуцца з чужыны,

Каб чуць, як лес шуміць і Нёман

Іскрыцца хвалямі вады.