Скажыце мне, думкі,

Гора-весялушкі,

Чаго вы прыціхлі,

Як увосень птушкі?

Чаго вы прыціхлі,

Чаго прынямелі?

Ці вы са мной, смутным,

Шчасьцейка ня мелі?

Ці вас, бедных, людзі

Міла не віталі

I вашую радасьць

Злосьцяй аплявалі?

Ці вас маё сэрца

Адчуці ня ўмела?

Ці вас мая доля

Скрыўдзіці пасьмела?

Эх вы, мае думкі,

Ўстаньце, ачуняйце!

Хоць вам мо і цяжка,

Як калісь, зайграйце!

Ня слухайце злыдняў

Казкі сьвету ўражай, –

Слухайце, што сэрца,

Што душа вам скажа!

Як звон гусьляў звонкіх,

Як арол на скале,

Голас ваш свабодны,

Голас ваш, як з сталі.

Дык іграйце ж, думкі,

Зь вераю шчасьліва,

Зьменным людзям, сьвету

На ўзгардасьць, надзіва!