Божачка мілы, зьлітуйся, дай розум,  

Людзям пасівелым не лезьці ў капкан,

Мы, вязьні ГУЛАГаў, цябе шчыра просім:

Не мукі, а сонца пашлі, Божа, нам.

Нямнога вярнулася нашых зь няволі:

Паляглі ў тундрах сібірскіх парод,

Божачка мілы, не кінь нас ў няволі,  

Не дай, каб загінула мова, народ.

Пайшлі абяздоленым розум і сілу,

Сабе не зацягваць на шыі пятлю,

Вядома, мы многа ліхога зрабілі,

Прабач нам, возьмі пад апеку сваю.

Навучы абездоленых, каб не блудзілі,

Каб больш не хавалі галовы ў пясок,

Каб моваю роднай сваёй гаварылі,

Каб ведалі: Мы людзі. Не быдла. Народ.

А той, ліхадзей, што яго выбіралі,

На законе Радзімы прысягу складаў,

Пры ім нашы сімвалы парвалі,

І край Беларускі Маскве ён прадаў.

Маўчаць ачумелыя людзі ў няволі,

За векі прывыклі да рабства яны,

Ды як зразумець, як не бачыў ніколі,

Ні сонца, ні ласкі, цяпла і вясны.

Вы, людзі сівыя і белагаловы,

Скажыце, што ўнукам пакінулі вы?

Павярховыя нары, сталёвы засовы,

Амоны, спэцназы, дубінкі, шчыты?

Божа адвядзі, адхілі ад нас гора.

Пашлі людзям розум жывёлай не быць,

А зьдзек над народам, што творыцца сёньня,

Хай з бураю чорнай, з лукавым бяжыць.

Ты мову нам даў прыгажэйшую ў сьвеце,

І землю для нас ты садамі ўкрыў,

Што добрыя мы і пакорныя дзеці,

За гэта вякамі мы зьдзекі цярпім.

Божа, навучі наш народ ачарствелы

Уваскрэснуць падняцца і як людзі жыць.

Мы просім, зьлітуйся, дай волю і сілы,

Каб у роднай краіне рабамі не быць!