А як нам зоркі загаснуць,

Месяц ня зьменіцца болей, –

Прыйдзем да вечнага шчасьця,

Цемры к нам прыйдуць з патоляй.     

З глыб неразгаднага быту

Новае прыйдзе збаўленьне,

Ўсё нам памера, паліча,

Думкі разьбіты і церні.

А покі яснасьць старая

Будзе свае снаваць ніці,

З хаты да хаты ня кіне

Дух векавечны блудзіці.

Стукнецца ў шыбіны, ў сенцы,

Ўкіне свой кліч-заклінаньне...

Мы, падыходзячы к ночам,

Ждаць будзем новых сьвітаньняў.

А як на нашай на ніве

Крыўда гнязьдзіцца ўсё будзе,

Новыя выплывуць сілы,

Новыя к слаўнасьці грудзі;

Сэрцы ахвярна паложаць,

Насып насыплюць высокі,

I не пяройдзе той насып

Злыбеды цень бледнавокі!

А покі думка аб праўдзе

Ня ўзьдзене плесьні-сівізны,

Будзем нясьці свае ношы

К ціхім мальбішчам Айчызны.

Сьвежыя ўзьдзенуць нам кіры;

Мы ўжо таго не забудзем,

Што нам пры вечным скананьні

Ўсё, ўсё палічана будзе.