Куды вядзеш, пакутная дарога?

У цябе няма пачатку і канца.

Ты па сібірскіх вадзіла астрогах

І нас дадому адтуль прывяла.

Цябе прабілі катаржнікаў ногі,

Ліхі канвой з сабакамі таптаў,

Як раб упаў, замучаны ў дарозе,

Каваны бот да сьмерці дабіваў.

Мялі сьнягі, пяскамі засыпалі

Вятры дарогу ў летнюю пякель,

А вы, нагамі рабоў пратаптаны,

Мацней за буры, сьмерчы і завей.

Гналі у кайданах мужыкоў сьвету,

Змагараў за волю, лепшых з сыноў;

Сьвятароў гналі галодных, разьдзетых,

Хто адно за праўду, за волю ішоў.

Крывавыя ногі тут сьлед пакідалі,

Яго не змые бурлівы паток,

Кроў з ранаў, што аўчаркі кусалі,

Не загоіць жыцьцёвы калаўрот.

Дарогу астрожну пясок не заносіць,

Яна травою ў тайзе не зарасьце,  

Дзе люд нявінна ганьбу, зьдзекі зносіць,

Дзе люд душою праўду ў сьвет нясе.

Вякамі дарогі ў Сібір пракладаюць.

Не таёжныя сьцежкі па ёй йдуць.

Цяпер на чыгунках вязьняў кідаюць,

Самы залацішка адтуль валакуць.

Сьцежкі, дарогі лясныя, чыгункі

Колькі вы бачылі гора ў той час?

На ўсход этапы везьлі безупынку

А на волю мала вярталася нас...

Хочаш успомніць, дзе крочылі ногі,

Вясна, дзе жыцьцёва прайшла.

Дарогі, дарогі, Сібіры дарогі,

Забралі вы лепшы часіны жыцьця!

Хочаш забыцца пра зьнішчаны годы,

Годы каханьня і росквіт жыцьця.

Пустэча кругом, чужыя дарогі,

Дарогі, няма вам пачатку, канца!