Дарогай змучаны далёкай

(А быў дзяніны таей склон),

Я лёг пад крыжам, і так лёгка

Заснуў, і гэткі бачу сон:

Я лесам шоў; якаясь змора

Вяла па ім мой сьпячы дух,

А лес быў цёмны, як дно мора,

Як мора дно, быў нем і глух.

Я заблудзіў, і страшна стала

Мне ў гэтай пушчы аднаму;

Ды бурай неба рагатала...

I ўздумаў я: памру вазьму!

Надзея зь вераю нямелі...

Тады, як зь неба ці зь зямлі,

Якаясь цень падходзе ў белі,

Такая, быццам знаў калі,

I кажа мне: «Чаго, сын міра,

Упаў так сэрцам і душой?

Я – песьня, а во мая ліра!

Бяры нас! Хочам быць з табой.

I страх жыцьця цябе аставе,

I бор пачне шумець жыцьцём;

Мы сьлед праложым табе к славе

Чаго жадаў, мы ўсё дадзём».

I дзіва! Блуд і страх мой зломан:

Лес прасьвятлеў, загаманіў,

Мне стаў паняцен пушчы гоман...

Тут я збудзіўся, недасьніў.