Адгукніся, душа, песьняй звонкай грымні!

      Няхай песьня зь віхрамі памчыцца.

Ў братніх сэрцах няхай разгарацца агні.

      Думы новай пальюцца крыніцай.

Ад зары да зары па радзімай зямлі

      Зацяганыя людзі снуюцца,

I гаруюць яны, рэдка шчасны калі,

      З чорнай доляй змагаюцца, б'юцца.

Зь іх жыцьця без жыцьця, зь іх бяднот і цямнот

      Карыстае бяспуцьце, як можа;

I ніхто ж не жалее, як вечных сірот,

      Ні свой брат і ні ты нават, Божа!

Жальбаў слухае іх толькі шум баравы,

      На іх мукі глядзяць толькі зоры.

Адгукніся ж, душа, на іх стогн векавы!

      Задрыжыце, даліны і горы!