Як зайгралі, загудзелі

      Гусьлі-самаграі,

Панясьліся, паляцелі

      Песьні па ўсім краі.

Ад паляны да паляны,

      Ад бора да бора

Плыве голас неўніманы,

      Як бы хвалі мора.

Аб вялікай аб старонцы,

      Беларусі-маці

Жальба страшная бясконца

      Ўсё чуваць-чуваці,

Як душы таёй пакутнай,

      З-пад магільнай пліты

Гоман веча ў гусьлях чутны,

      Чутны звон разьбіты;

Хоць разьбіты, хоць забыты, –

      Для ўсіх зразумелы,

I ад сьвету аж да сьвету

      Слухае сьвет цэлы.

Плачуць, жаляцца спрасоньня

      Гусьлі-самаграі,

Аж, здаецца, пушча стогне,

      Курган уздыхае.