Мне падабаецца Мадрыд!

Ён паддае ахвоту

Пайсьці на пляц, дзе слаўны від,

Дзе помнік Дон-Кіхоту.

I я ля помніка стаю,

I вобразы на мэце.

Я бачу долю тут маю

На чорным манумэнце.

Стаіць цыбаты і худы,

З пагардай да зьнявагі,

Да кпінаў грубай грамады

I да крывой заўвагі.

У ім – і вера і любоў.

Шукаў ён праўды ў сьвеце.

Яму са скрыгатам зубоў

Крычала ліхалецьце.

Пустыя ў цемрадзі млыны,

Як ворагі-прыблуды.

Кружылі крыламі яны

I пагражалі ўсюды.

Гэрой на гэта не зважаў,

Ішоў сваёй дарогай.

Сваю ідэю ня звужаў

Нікчэмнасьцяй убогай.

Я каля помніка стаю,

Я прыдушыў самоту

I долю горкую маю

Сьпяваю Дон-Кіхоту.

Шляхотны рыцар Дон-Кіхот,

Натхні мяне адвагай.

Я сёньня выбраўся ў паход

З пяром, а не са шпагай.

I я з млынамі ваяваў,

Дзе пыл малолі жорны;

I ціха ветру падпяваў,

Хоць сьпеў мой быў мажорны.

Зірні! падобны да цябе,

Такі-ж, як ты, вандроўнік.

А хтосьці ў злосьці ўсё дзяўбе,

Што быццам я віноўнік.

А ўся, відаць, мая віна

Ў высокім захапленьні...

Плюе варожая мана

На чыстыя імкненьні.