Мой дзед лячыў наварам зёлак,

Мыў валасень і рожу сек.

Круціў вяроўку ў колькі столак,

Хваробу гнаў з цяжкіх павек.

Ён ведаў прымаўкі-замовы

I верыў, што ў тых словах ёсьць

Ня толькі моц і дух здаровы,

Але таксама кроў і косьць.

I слова ў цела пругкім целам

Ішло, шаптанае ў цішы.

О, чары слова ў сьвеце белым

На чорны дзень, на боль душы!

Дзед шанаваў туманнасьць назваў –

У іх гаючы гук пяе,

Людзкія казкі пераказваў

I дадаваў яшчэ свае.

I з казкі дзедавай запала

Мне ў сэрца цёплая любоў.

Мой верш запоўнены запалам.

Я чую сілу добрых слоў.

Але інакшая замова,

Ды не з вадою, не з агнём,

Мая тут песенная мова

Цяпер ня пасьвіцца ягнём.

Гукну – і слова зашугае

I запаветам запяе.

Ці-ж гэта спадчына благая?

Паўсталі радасьці мае.

Азваўся голас маіх продкаў,

Як вецер восеньскім лісьцём.

Кажу я проста і каротка:

– Шукаю слова пачуцьцём.