Сеў, як той крыж на расстаі,

      Сярод пушч і поля,

Злажыў рукі і чакае

      Усё нейкай долі.

Ўстане ж, пойдзе полем, логам,

      Будзе дыхту, будзе:

Пачапаў тупым нарогам

      Кургановы грудзі.

Дом з крыжоў магільных звале,

      Бульбу падпякае...

Пад'еў, сеў, як крыж, і далей

      Долі ўсё чакае.

А ці ж прыйдзе доля гэта, –

      Трудна адгадаці,

Пакуль толькі зь лета ў лета

      Пляце яму лапці.