Стаяў калісь тут бор стары

І жыў лясун у тым бары.

Зрубалі бор – лясун загінуў?

Во сьлед яго ад той пары:

Сваё люстэрка ён пакінуў.

Як у нязнаны сьвет акно

Ляжыць, халоднае, яно,

Жыцьцё сабою адбівае

І ўсё, што згінула даўно,

У цёмнай глыбіні хавае.