За хатай хата у парадак

Сядзіць адна каля адной;

Залегла вуліца сяродкам,

Будынкі збоку чарадой.

Ня год, ня два зьняла з плеч вёска, –

Дзянькоў уцёкшых знак відаць:

Мох у салому паўпіваўся,

Падпора час сьпяшыць стрымаць.

Жыцьцё у лапці абувае

Сваяк, чужынец-прайдзісьвет,

Бяда багацтву б'е паклоны,

Цямнота к знаньню зводзіць сьлед.

Вядзе вайну сьляза са сьмехам,

Дзярэцца той, а той дрыжыць,

З грахамі важыцца пакута,

У пары ноч і дзень бяжыць.

Ня знаю: шчасьце ці няшчасьце

Ўе тут спакойнае гняздо...

У вёскі гэтага спытайся, –

Маўчыць і вёска пакуль што.