Ці памятаеш ты цікавы вечар

Разгадкі рэбусаў і мілых таямніц?

З маёй душы спаўзаў расталы глетчар,

З тваёй – плыў перазвон жывых крыніц.

Тыгрысты кот мне ўскочыў на калені,

Пяшчотна і прыязна варкатаў.

I ты казала ў радасным зьдзіўленьні:

– Відаць, любоў прыцягвае ката.

Мой дзікі кот ад кожнага ўцякае,

А да цябе палашчыцца прыбег.

Зялёны позірк. Цяплыня якая!

I лапкі белыя, як першы сьнег.

Я пальцам казытаў ката за вухам,

Ён варкатаў, сьпяваў мне каляду

Аб тым, што напярэчкі завірухам

Пайду я ў сьвет і там цябе знайду.

Цябе знайшоў. Сярод чужых, нязнаных.

А здагадацца я тады ня мог,

Што гэта кот глядзеў на лёс каханых,

На скрыжаваньне дзьвюх людзкіх дарог.