Мы калісьці з табой сябравалі,

А цяпер ты далёкі, пахмуры.

Ці пачуцьцяў разьбіліся хвалі?

Ці прыціхлі сардэчныя буры?

Хай у горле ад гора сьпякотка –

Я ня кіну сьпяваць, не сагнуся.

Бачу, браце, табе не салодка,

Бо ня лёгка сьмяяцца ў прымусе.

I няволяй і страхам зламаны,

Ты ня можаш прызнацца праўдзіва,

Што я сёньня твой сябра адданы.

А зрачэшся мяне, дык ня дзіва!

Бачу: ўсё не ад сэрца, ня злосна,

Быў і ты на чужыне – няшчасны.

Б'еш сябе, нават родных ускосна,

Выхваляючы мэтад сучасны,

Мэтад і пазалоты і зману,

I замоўчваньня горычы ўласнай.

Дружа, верыш ты? Словам сьпяваным

Зможам! Прыйдзем да праўды нязгаснай.