Жаданьні ў згараньні, заданьні ў загнаньні,

I думка як гумка, ці – скура i косьцi...

Мне хочацца ў госьці, пачуць ад кагосьці

Прыветнага слова, гарачага слова.

А старасьць стараецца, вершамі жаліцца:

Як пуста, самотна бяз слова-асілка!

Хіба ты, паэзія, сёньня маўчальніца?

Душу ня стрыжэш, як імшару касілка?

Хіба ты, паэзія, дзесьці далёкая?

Бяз кроку і сілы прыціхла, зьнябытая?

Ты мне не махаеш сарвэткаю лёкая,

Са мною заўсёды, як радасьць адкрытая.