Няўсьцішна-горача люблю цябе, мой край.

Твой голас з далечы лаўлю ў журбе, мой край.

Даўней ня ведаў я, што хараством

Мяне пачнеш ты вабіць да сябе, мой край.

Заклятым злом завязаны залом...

I маё сэрца памятку скубе: мой край!

Згарэла маладосьць, згарэў мой дом,

Але я захаваў жывым цябе, мой край.

Паміж чужых ня буду чужаком.

Куды я ні зірну – крыніцай б'е мой край.

Хай адгукнецца роднае цішком:

На сьціплых васількох і на вярбе – мой край.

I кожнай цьвет-галінкай і лістком

Крушына мне прыгадвае ў жальбе мой край.

Яшчэ ў маленстве піў я з малаком

Тваёй пяшчоты мёд. Люблю цябе, мой край.